Bachata – płynność, technika i muzykalność

Bachata rozwinęła się w Republice Dominikańskiej. Samo słowo początkowo nie oznaczało jednego konkretnego gatunku muzycznego, lecz raczej nieformalne spotkanie z muzyką, jedzeniem, alkoholem i tańcem.

Jednym z najważniejszych źródeł wczesnej bachaty było romantyczne bolero. Obecne były również wpływy sonu, guarachy i merengue, a charakterystyczne brzmienie z czasem oparło się przede wszystkim na gitarze, bongo i güirze.

Przez wiele lat bachata pozostawała poza głównym nurtem dominikańskiej kultury muzycznej. Pod koniec lat 80. i na początku 90. zaczęła zdobywać szerszą popularność. Muzyka stawała się bardziej taneczna, a w tańcu rozwijały się obroty, footwork i bardziej rozbudowana praca ciała.

Kolejnym etapem był rozwój nowoczesnej bachaty w dominikańskiej diasporze w Stanach Zjednoczonych. To właśnie tam bachata jeszcze mocniej weszła w dialog z innymi wpływami i zaczęła przyjmować formy, które dziś kojarzymy z bachata modern.

Najbardziej odpowiada mi płynny taniec w parze. Lubię figury, zmiany pozycji i obroty, ale najlepiej wtedy, kiedy nie są oddzielnymi elementami. Jedna figura prowadzi do kolejnej, zmienia się kierunek albo dynamika, ale cały czas pozostaje poczucie jednego ruchu.

Bardzo lubię też footwork. Daje możliwość zabawy rytmem i muzyką również poza samymi figurami w parze.

Muzykalność jest dla mnie ważna dlatego, że ten sam ruch można zatańczyć na wiele sposobów. Można zmienić jego tempo, dynamikę, zatrzymać się, mocniej zaakcentować rytm albo pozwolić, żeby charakter muzyki wpłynął na sposób wykonania figury.

Płynność nie oznacza jednostajności. Można zmieniać tempo, dynamikę i charakter ruchu, nadal zachowując jego ciągłość.

Bachata bardzo dobrze rozwija komunikację w parze. Prowadzenie jest często ciągłe — kierunek, ustawienie i charakter ruchu mogą zmieniać się przez całą figurę. Dlatego osoba podążająca uczy się rzeczywiście reagować na to, co dzieje się w danym momencie.

Osoba prowadząca uczy się z kolei korzystać z ustawienia i ruchu całego ciała, a nie wyłącznie z rąk. Im lepiej działa ta komunikacja, tym bardziej naturalny i płynny staje się taniec.

Na zajęciach pracujemy również nad krokiem i przenoszeniem ciężaru, timingiem, footworkiem, techniką obrotów, stabilnością, koordynacją, pracą całego ciała i muzykalnością. Figury są ważne, ale są jednocześnie okazją do rozwijania techniki, dzięki której można później swobodnie korzystać z nich w tańcu.

Warsztaty Bachata Modern

Najczęściej pracuję z bachatą w parach w formie warsztatowej. Skupiamy się na figurach, płynnym łączeniu ruchu, technice prowadzenia i podążania, obrotach, pracy ciała oraz muzykalności.

Lubię wracać do szczegółów i sprawdzać, czy kombinacja rzeczywiście działa w tańcu, a nie tylko wtedy, kiedy obie osoby znają ją wcześniej.

Bachata na pierwszy taniec

Bachata dobrze sprawdza się również jako baza do pierwszego tańca. Jej rytm jest czytelny, a tempo wielu utworów pozwala spokojnie zbudować choreografię dopasowaną do pary, muzyki i tego, jak chcecie czuć się podczas tańca.

Pracujemy od podstaw aż do gotowej choreografii — tak, żeby całość była naturalna, możliwa do swobodnego zatańczenia i naprawdę Wasza.

Projekty Bachata Ladies

To forma, do której bardzo lubię wracać. Wybieramy konkretny utwór i przez kilka spotkań pracujemy nad choreografią od początku do końca.

Jest czas na technikę, pracę ciała, linię, ramiona, koordynację, styling i powtarzanie tych samych fragmentów tak długo, aż ruch zaczyna wyglądać naprawdę dobrze. Lubię korzystać tutaj również z inspiracji innymi technikami tanecznymi — między innymi jazzem, tańcem współczesnym czy elementami baletowymi.

Najfajniejsze jest to, że projekt ma swój finał. Z pojedynczych ruchów powstaje pełna choreografia, którą na końcu można zatańczyć i nagrać.

Sprawdź formy zajęć i zobacz, która z nich najlepiej pasuje do tego, czego chcesz się nauczyć.

Zobacz formy zajęć